Tarık Gök Photography

En son Hugging mother aşramından çıkıp 3 saat ile tekne ile Kollam’a varıp orda bir gece konaklıyayıp ertesi sabah Hindistan’ın en güney ucu olan Kanyakumari’ye gidip 4 ay süren yolculuğumun sonunda atmam gereken taşı denize atmaya gidecektim ki bir baktım Varkala sahilinde 3 gece konaklamışım:) Kollam’da bir gece bile kalmıyayıp ilk otobüs ile Varkala’ya geçtim. Varkala bayağı bir turistik bir sahil olmasına rağmen sezon sonu olması nedeniyle sessiz ve sakindi. Yani benim hoşuma gitti. Biraz daha zamanım da vardı bende biraz takılayım dedim. 3. gecenin sabahı süpriz bir şekilde Kanyakumari’ye tren bileti bulup yönümü güneye doğru verdim. Biliyorsunuz Kanyakumari benim için özel biryer. Nepalin en kuzeyi Everest’den başladığım serüvenimi, Hindistan’ın en güneyi olan Kanyakumari’de sonlandırmak benim için bir hedef idi. 7000 km’ye yakın yol katedip Kanyakumariye ulaşıp denize bir taş atmak……….

Tren’de ilerleriken inanın kanyakumari’ye kadar tüylerim diken diken idi. Şuan bunları yazar iken bile tüylerim diken diken. O denizi gördüğümde işte Everest’e ulaştığımda yaşadığım hisleri tekrardan yaşadım. Kanyakumari’ye ulaşmak benim için Everest’e ulaşmak kadar önemli idi. Aynı duyguları da hisettim! Bütün yolculuğum önümden filim şeridi gibi geçiyordu. Gözlerim doldu ve hüngür hüngür ağlamak istedim ama tuttum kendimi. Bir serüven yaşamıştım. 7000 km’ye yakın bir yol. Hemen hemen 120 gündür yollardaydım. Nerde yattığım nerde kalktığım belli değil , Ertesi gün hangi yöne doğru gideceğimi bilmeden yavaş yavaş hedefe yaklaşmak. Ve sonunda işte ordaydım. Taş topladım. Çok heyecanlıydım. Denize o taşı atana kadar bu serüven bitmiyecekti. Taşı Kanyakumari’ye vardığım gün atmadım. Önce biraz ortamı sindirmek istedim. Ertesi gün olduğunda sabah güneş doğmadan uyanmıştım. Hemen kendimi dışarı atıp o doğucak güneşi izlemeliydim. Çünkü benim için doğucaktı o güneş. Onu selamlamadan güne başlıyabilirmiydim? Hayır başlıyamazdım tabikide. Hayatımın en güzel güneşi karşımdan doğuyordu. Duygularım mı ? Anlatamam………..!

Sonra sıra taş toplamaya geldi. Ben heyecan ile taşları seçeriken biryandan taşı atıcağım noktayı bulmaya çalışıyordum. Taş’lar hazır idi. Yerimi aldım ve atıcağım ilk taş benim içindi. O taşı attığımda ne olucaktı? İnanın bende bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki o taş ile birlikte birçok şey o denize gidecekti. Veeeeeeeeee o taşı attım:)  Bütün yolculuğumdaki acı,tatlı,sevgi,nefret herşey o an benimle idi. Ve herşey uçup o taş ile birlikte gitti. Bir serüven orda noktalanmış oldu. Ama aslında daha önemli olan neydi biliyormusunuz? Asıl bundan sonra evime dönerek bambaşka bir serüvenimin başlaması. Herşey bence bundan sonra başlıyacak. Nasıl ve ne yönde bilmiyorum. Bendeki degişimi henüz göremiyorum. Bunu en kısa zamanda evime ulaştıkdan sonra zaman içerisinde göreceğim ve göreceksiniz. Ama sadece öyle bir his varkı içimde, bundan sonraki herşeyin o kadar farklı olacağı ve açıların zaten degiştiğidir. Yazmaya devam ediceğim. Burdan sizlere birşekilde anlatmaya çalışacagım:) Bu arada sakallarımıda kesip o denize bıraktım:) Yarın sabah 08:45 de uçağım İstanbul’a hareket ediyor. 3 gece İstanbul’da kalmayı düşünüyorum. Beni görmek istiyen İstanbul’daki dostlarımla uygun bir mekanda buluşmayı düşünüyorum haberiniz olsun

Şuan Kovalam sahilindeyim. Buraya dün geldim. Yarın sabah yola çıkıyorum. Burası çok güzel ama evimi çoooooook özledim. İzmir’imi çoook özledim. Burada herşey güzel ama evim evim güzel evim Geliyorum. Hayatımın yolculuğunu yaptım geliyorum. Çok güzel geliyorum , çok dolu geliyorum. Birsürü fotoğtaf birsürü hikaye ile geliyorum. Nerden ve nasıl başlıycam bilemiyorum. Karşınıza gelip susabilirim bile:) Sadece bir gülücük ,yetmezmi? Bence bazen yeter. Anladın sen

9 saat Dubai havalanında bir bekleyiş sürem var:) Pek sevmiyorum o havaalanını ama artık koşede biryerde yere uzanabilirim bu gezimden sonra

Sevgi ile!!!

Tarık

Geçen seferki yazımda Fort Kochi hakkında çok şey yazamamıştım. Hazır 5 saatlik bir tekne yolculuğu yapıyor iken bende hemen sizlere birşeyler yazayım dedim. Fort Kochi çok güzeldi ama maalesef 2 gece kalmak zorunda kaldım. Çünkü çok sıcak ve zamanın yavaş yavaş daraldığı için hareket etmek daha işime geldi. Kochi halen Portekiz somürgesi izlerini taşıyor. Muhteşem kiliseler ve mimari. Yaşıyanların büyük çoğunluğu Hiristiyan ama bir o kadar da Müslüman’lar var.  Herkez kuzu kuzu yaşayıp  hayatlarını güzel bir şekilde sürdürüyor. Güney’e indikçe insanlar bir daha bakımlı ve zengin görünüyor. Bir o kadar da sıcaklar. Kuzey’deki gibi kimse seni kazıklamaya çalışmıyor:) Daha rahat ve huzurlu. Ama bence yine söylüyorum Kuzey muhteşem idi! Güney sahilleri birbirinin aynısı ve hava çok sıcak. Vıcık vıcık kalıyorsun. Gezilecek yerleri görmek için kendini sokağa attığında gölge arıyorsun kendini güneş’den koruyacak:)

2 gece Kochi’de kaldıktan sonra istikamet Munnar’ı gösterdi. Munnar, güney Hindistan’ın en yüksek bölgesi. Muhtemelen daha serin olucaktı ve rahat bir uyku çekebilecektim:) 5 saat süren otobüs yolculuğundan sonra inanılmaz Munnar’a vardım. Munnar serin değil resmen soğukdu. Hatta ilk gece sabaha karşı uyanıp çantamdan -5 korumalı uyku tulumumu çıkarıp onunla uyumak zorunda kaldım. Şikayet eden varmıydı? Hayır gayetde memnun idim. Munnar Hindistan’ın bütün çay ihtiyacını gideriyor. Heryer uçsuz bucaksız çay bahçeleri ile dolu. Bir ara hatta dolanırken kendimi Alice harikalar diyarında zanettim:) İnanılmaz güzel idi. yükseklik 2000 metre civarlarında ve heryer yemyeşil. Ama ben yine 2 gece kaldıktan sonra hareket etmeye karar verdim ve Allepey’e geçmeye karar verdim. Önce 5 saat ötöbüs ile Kottoyom’a vardım ve ordan tekne ile 3 saat süren bir yolculuk ile Allepey’e varıcaktım ama Kottoyom’da sular çekilmişti ve tekne olması gereken limancıka giremiyordu. Bana söyledikleri 10 km uzakta biryerden tekneyi yakalıyabilirim ve karşıya geçebilirim. Bende hemen bir taksi tutup 2. limacıka doğru yola koyuldum. Daracık ve arka sokaklardan gideriken ya biz nereye gidiyoruzu hiç aklımdan çıkarmadım. Ne ile karşılaşıcağımı bilmediğim için hadi bakalım çıkıcaz biryerden dedim:) Birsüre sonra uzun bir kanal kenarından ilerlemeye başladık. Uzakta bir tekne vardı hareket etmiş ve ilerliyordu. Ben ise böm böm etrafı izleriken birden bizim şöför hızlanmaya başladı ve korna çalıyordu tekneye. Ben ise, hayır düşündüğüm şey olmıyacak diimi diye bakıyordum:) Tekne karşılık verdi ve oda korna çalmaya başladı:) Ben kala kaldım:) Tekneyi taksi ile geçmiştik bile. Tekne durdu ve kenara yanaştı. Ben ise çantalarımı alıp tekneye bindim ve tekne ile devam:) Muhteşem idi inanamassınız:) Ben gülmekden kendimi alamıyordum ve teknenin içindeki herkes bana gülümsüyordu:) Hahahaha  tekne  benim için kenara çekti ve beni içeri aldı:) Süperrrrr

3 saat süren tekne yolculuğundan sonra Allepey’e varmııştık. Allepey Kerala bölgesinin arka suları dedikleri yer. Heryer kanal ve yataklı tekneler ile 3-5 gün kanallarda konaklayıp bütün heryeri geziyorsunuz. Benim bunun için ne zamanım neden param var:) Ben aynı geziyi 10 rupi verip 3 saat Hintliler ile aynı teknede dolaşarak yaptım:) Allepey de süper bir guesthouse’da kaldım. Çok fazla etrafı dolaşmadım çünkü sicak ve kanallar hariç görülecek fazlada birşey yok. Sonra birden öğrendim ki yakınlarda bir meşhur aşram varmış. Hatta Allepey’den 5 saat süren tekne ile ulaşım bile var. Bende o kadar istiyordum ki bir aşramda biraz konaklıyayım, yoga ve meditasyon yapayım diye.

Bu bölüme kadar tekneden yazmıştım.  Şuan aşramdaki 2. günüm:) Aşramı görünce gözlerime inanamadım.14 er katlı 2 dev bina ve yanlarında yüzlerce konaklıyacak evler. 2000 kişi yaşıyor. Sanki 5 yıldızlı bir otel havasını uyandırdı bende. Haydi dedim içeride belki farklıdır herşey ama bira hayal kırıklılığına uğradım zannedersem. Gerçekten yapılanlar ve felseve çok süper ama heryere olduğu gibi burayada biraz da olsa ticaret bulaşmış. Ve içeride kendiden geçmiş ışığı bulduğunu zanneden batılılar. Işığı bulmalarına bir sözüm yok hatta ne mutlu onlara. Ama o buldukları ışık zaten kendi içlerinde. Bu aşramda aslında onlara araç olmuş. Mesela aşramın başı herkese sarılan bir kadın. Ne güzel birşey herkese kollarını açmış muhteşem bir insan bence. Ama bence bir batılı olarak buraya gelip ışığın bu olduğunu ve kendinden geçip biraz yükseklerde uçmalarını anlıyamadım. Yani gel alıcağını al ,huzurunu bul ve git ait olduğun kişiliğini yaşa. Ve sakın kimse yanlış anlamasın. Demek istediğim yine birtakım batılıların buraya gelip yine bir sistem kurmalarından bahsediyorum Amma anne bence dünyanın en güzel kalbine sahip. Yaptığı şeyler inanılmaz. Ama aşramının içinde yaşıyan insanlarda ki bunda genelde batılılardan bahsediyorum derin bir ego savaşı var ne yazıkki. Evet bu düşüncelere 2 günde sahip oldum ama bu 2 gün boyunca birçok kişi ile konuştum ve gözlemledim. Herşeye rağmen burda olmak güzel. Birşeyler öğrenmek birşeyler paylaşmak benim için en güzeli. Bu arada sabah 20-30 tane paket taşıdım:) Burası aşram burda biraz gönüllü çalışman gerekiyor:)

Yarın yola çıkıyorum tekrardan. Yolculuğum Kollam tarafına olucak.  3 saat tekne ile gideceğim. Kollam’da 1 gece konakladıktan sonra istikamet Hindistan’ın en güney ucu olucak. Sonunda hedefime ulaşmama birkaç gün kaldı

Ordan geri dönüp Trivandum’dan ayın 3 ünde Türkiye’ye geri uçuyorum. Seyahat bitmek üzere geri gönüyorum arkadaşlar:)

Sizlere burdan sevgilerimi iletiyorum. Yakında görüşmek üzere:)

Fotoğraflar yine ucundan biraz:)

Tarık GÖK

Selamlar  herkese:) Evet bayağı oldu  yazamadım herkesten öncelikle özür diliyorum. Bir rehavet çöktü ki anlatamam:) Hampi’den ayrıldım ve gece otobüsü ile Gokarna’ya geldim. Otobüs bugüne kadar bindiğim en turistik otobüs idi. Bir tane bile koltuğu olmıyan ve heryeri yatak olan bir otobüs. Ysni isteseniz bile oturamıyorsunuz usulca uzanma moduna geçiyorsunuz:) Ama bir uyanışım vardı ki anlatamam size. Zannedersem burnumun tavana değmesine 10 cm kaldı. Benim yatak en arkada idi ve en ufak bir sarsinti x10 şiddetinde hissediliyordu. Zannedersem şöför hayatının çukuruna girmişti:) Resmen uçtuğumu hatırlıyorum:) Ve sonra yatağa düştüm. Düşünün yatağa düşmeme rağmen sırtım acıdı. Önlerden ah,uh diye sesler geliyordu turistlerden:) Neyse sorun yok , burası Hindistan ve bütün herşeyi kabullendim ben:) Gokarna’ya sabah 4′de vardım. E haliyle ve tahmin ettiğim gibi 1 tane kalıcak yer bulamadım. Ya resepsiyon uyuyordu yada Shivaratri festivali dolayısıyla yer yoktu. Ben hemen çevik bir hareket ile B planını uygulayıp hemen tuk tuka atlayıp Om Beach e sür dedim.Om Beach’e vardım ve sahile indim. Ama heryer karanlık ve açık hostel yok idi. Birkaç mekanı uyandırdım ama yer yoktu. Yorgunluktan artık kumsala oturup uyumak istedim. Nitekim de öyle yaptım. Sırtımı bir kayaya verdim ve kuma oturup 2 saat uyumuşum. Uyandığımda güneş doğmuştu. Bir baktım ki önümden inek sürüsü geçmiş Ayak izleri hala duruyordu. O kadar yakındıkiler nasıl uyanmadım hayret Herneyse karşıdan bir kız yürüyordu ve hemen ona sorayım dedim kalıcak yer konusunu. Biraz ingilizce konuştukdan sonra onun Türk olduğunu anladım Türk müsün dedim evet dedi:)  Yani sonradan konuştuğumuzda , ben hiç erken kalkmazdım ama o sabah erken kalkıp yuruyesim geldi ve sen ile  karşılaştım dedi:) Beni bulup odama yerleştirmesi gerekiyormuş:) Neyseki artık kalıcak yerim vardı. Om beach’de 1 hafta kaldım ve bence mükemmel idi. Kumsal’da herkes kafasına göre takılıyor ve paket turist yok herşey doğal ve normal. Akşamları 1 ateş yanıyor ve herkes etrafında oturup müzik dinliyor ve birasından yudumluyor. Herşey güzel:)

Shivaratri festivali başladı Gokarna’da. Om beach Gokarna Merkezine 40 dakika yürüyüş mesafesinde idi. Ama ne yürüyüş. Sırılsıklam kalıyorsun terden.Konu açılmışken buralar o kadar sıcak ki anlatamam. Heryer rutubet:( Herneyse Shivaratri festivaline güleyim mi ağliyayım mı bilemedim Bence muhteşem idi.  25 metre uzunluğundaki devası tekerlekleri onal bir (nasıl anlatıcağımı bilemiyorum fotoğraflara bakınız:) arabacık’ı 200 kişi halatlar ile çekiyor. Ki çekenler arasında bende varım:) Ve biryandan herkes alete muz atıyor:) Ki muz atanlar arasında bende varım ) İnanılmaz  idi. Keşke her dini bayram bu kadar eğlenceli olsa. Güzel bir hafta geçirdim Gokarna’da. Bence gidilmesi gereken biryer.

Hareket vakti gelmişti. Ve birsonraki durak neresiydi bilmiyordum. Neyseki kararımı Udupi’ye doğru yol almaya karar vererek yola çıktım. Tren bileti bulamadığımdan 2 otobüs değiştirerek udupi’ye vardım. Otelime yerleştim ve dışarı attım kendimi. Udupi Krishna Tapınağı ile çok ünlü. Muhteşem bir tanipnak gorseli ile birlikte tarihini korumaya devam ediyor.

Shivaratri festivali Udupi’de devam ediyordu. Bu benim için güzel bir süpriz oldu. Gokarna’daki aynı 25 metrelik araç orda da vardı ve yine halat ile çekiyorlardı. Bu sefer karışmadım aralarına. Bırak bensiz çeksinler dedim İyi demişim diimi:)  En azından doğru zamanda doğru yerdeydim Bu yazımda çok gülücük koyduğumu farkettim , hemen belirteyim 2 bira içtim

Udupi’de 1 gece kaldıktan sonra bu sefer sefer Kochi Fort tarafına idi. Bide tren bileti alabildim. Göztepe-Karşıyaka maçını Udupi tren istasyonunda karanlık bir köşeye çekilerek 3G ile izliyebildikten sonra trenime bindim ve 11 saat sonra Kochi Fort’a vardım. Bu arada Göztepe’mi de burdan tebrik ederim. Tabik birde dostluk kazansın bence! Hemen konuma geri döneyim:) Kochi Fort güzel bir adacık. Portekiz sömürgesinin izlerini hala taşıyor. Etraf kilise dolu. Hollanda mezarlığı bile var. Çok şey gelip geçirmiş. Ama 3 gece yeticek gibi:) Bu gece son gecem. Yarın Munnar’a geciyorum. 5 saat otobüs. Munnar, Kerala’nın en yüksek dağlarına  sahip ve inanılmaz çay tarlaları. Yani anlıyacağınız hava bir 10 derece düşecek, ki 4 gözle bekliyorum:) Mükemmel bir doğa ve tepecikler. Çok merak ediyorum ve yarın ordayım.

Evet işte Hampi’den sonrası böyle idi. Bana gelince:) Ben çok iyiyim. Uçak biletimi aldım ve ayın 3 ünde İstanbul’a uçuyorum. 10 gün sonra planlarıma göre Hindistan’ın en güney ucu olan ve 3 okyanusun birleştiği kasaba’ya ulaşıcağım. Biliyorsunuz gezimin son durağı olucak burası ve Hindistan’ın en ucuna taş atıcam:) Bütün istediğim bu değilmiydi taş atmak

Bir taş da size sakladım taşın üstüne isimlerini yazdırtmak istiyenler isimlerini yorum olarak buraya  yazsınlar. Gerçekten yazıcam tek tek isminizi ve taşı atıcam. Bekliyorum:)

Ben yazmayı keseyim şimdi.

Bu arada inanın o kadar paylaşmak istiyorum ki her fotoğrafı ama işte paylaşabildiklerim bu kadar. O kadar çoklarki ne benim zamanım yeter nede sergiye birşey kalmaz. Bunlarla idare ederiz diimi?

Sizleri seven

Tarık GÖK

Goa – Palolem’den Hampi’ye doğru yola çıktım ve bir baktım ki trene bineceğim merkezde otel fiyatları çok yuksek. Hemen ordan en yakın plaja gidip daha ucuz bir yer baktım ve maalesef bulamadım. Sonunda kumsala çok yakın biryerde en uygun yerde 1 gece konaklayıp bineceğim trene ulaştım. Yolculuğum önce Hospet ve ordan otobüs ile Hampi olucaktı. Hospet’e 8 saat sonra vardık. Trenin içi 8 saat boyunca durmadı:) Her dakika birileri bişeyler satmaya çalışıyor. Ardından dilenciler yerlerde sürünerek para istiyorlar senden. Arkasından gözlerime inanamadım travestiler bastı treni:) Ellerini çırpıp para istiyorlardı herkesden. Neyseki bize dokunmadılar. Sonrasında sordum neden herkes para veriyor tereddüt etmeden diye? Dediler ki eğer vermessek bize oralarını buralarını gösteriyorlar ve bizde bunu yapmasınlar diye 10 rupi verip gönderiyoruz dediler:) Çok komik di ya görmeliydiniz. Zannedersem bütün yolculuk boyunca 2 tur geçtiler. Bide bir kadın vardı çocuğuyla şarkı söylemeye başladı. Aman tanrım bu ne  ses. Gerçekten çok etkileyiciydi. Sonra pişman oldum neden kayıt etmedim diye. Neyseki Hotspet’e vardık ve ordan otobüs ile Hampi’ye. Hampi’ye gelince gözlerime inanamadım. Kapadokya’nın Hindistan modeli. Heryer devası kayalar ile dolu ve yüzlerce tapınak var etrafta. Bende size hemen firsat bulmuşken biraz burayı anlatmak istiyorum. Hampi Vijayanagar İmparatorluğu’nun başkenti olan Vijayanagar şehrinin kalıntıları üzerine kurulmuş bir yer. Bu yerdeki ilk yerleşim M.Ö 1 yılına kadar gidiyor. Ben gözlerime inanamadım:) 1336′dan 1565′e kadar Vijayanagar İmparatorluğu’nun başkenti olmuş. Dekkan sultanlıkları tarafından 1565 yılında yıkıldılar. Ve anlatılanlara göre 6 ay boyunca Dekkan sultanlıkları 1000 fil ile birlikte Vijayanagar İmparatorluğu’nun hazinelerini taşıdılar. Birçok tapınak bu kuşatmada yok oldu. Zamanında 2000 tapınağı olan Hampi şuan hala sayamadığım kadar tapınağa sahip. Beni çok etkileyen bir yer. Kesinlike tavsiye ederim. Hatta Hampi’yi ziyaret etmeden Hindistan gezisi olmaz bile derim:)

Bana gelince ben Goa’dan sonra özlemişim böyle yerleri. Tren yolculuğu anlattığım gibi ful aksiyon ama onu bile özlemişim. Zannedersem pek paket turisti görmeyi sevmiyorum ben. 1 hafta’dan beri burdayım. 2 gün motor kiralayıp etrafı keşfettim. Çok güzel fotoğraflar çektim. Hepsini paylaşmıyorum  çünkü ne zamanım var bide sergi için fotoğrafları ayırıyorum birçoğunu paylaşmıyorum. Kusuruma da bakmayın:) Bi 10 gün daha  kalırım burda Hampi’de ama yeter bence. Yarın akşam gece otobüsü ile Gokarnaya geçiceğim. Ayın 10′unda Gokarna’da Shivaratri festivali başlıyor. Şansıma bende  oraya gidecektim ve süper denk geldi.

Gokarna’da çok kutsal bir yer. Deniz kenarında ve tapınaklarla dolu bir kasaba.

Zaman benim için su gibi akıp gidiyor. 1 ay’dan az bir zaman kaldı geri dönüyorum. Arkama dönüp baktığımda hayatımın yolculuğunu görüyorum. Bence herkesin bir kere bile olsa yapması gereken bir sınav, bir serüven, bir kendin ile yüzleşme, bir ayna. Şuan hala bu yolculuğum devam etmekdeyim. Günler geçtikçe sanki bir gökkuşağı duygu selini yaşıyorum. Herşey rengarenk içimde. Hayat’da ne kadar gereksiz duyguları bize empoze etmişler onu düşünüyorum. Buralarda  herşey’den bence  kurtuluyorsun. Herhalde arınma bu olsa gerek. Şuan kendimde olan degişimleri inanın göremiyorum. ama bu kesinlikle eminim ki bu degişimler zaman işçerisinde yavaş yavaş ortaya çıkıcak ve beni daha minimal bir hayata sürükliyecek. Hampi’de yaşadığımız Dünya’nın ,hayatın ve herşeyin ne kadar güzel olduğunu anladım. Bunu zaten biliyordum ama zannedersem burda bunu yaşıyarak öğrendim. Ne mutlu bana diyeyim o zaman;) Evet yakında dönüyorum. Sizleri ve İzmir’imi çok özledim. Biryandan çok mutluyum döndüğüme. Ama öyle bir yandan da dokunsalar ağlıycam! Ulaşmam gereken bir Hindistan’ın en güney ucu var ve atmam gereken bir taş! O anı düşünemiyorum bile. Zannedersem herşeyi orda o taş ile denize atıcağım:)……. Daha  fazla  yormiyayım sizleri:p

Sevgiler

Tarık

Uzun suren iki tren yolculuğundan sonra Pushkar’a vardım. Pushkar beklediğimden daha güzel bir yer çıktı. Dağların arasında oluşan bir göl etrafına kurulmuş bir kasaba. Burası Hinduizm için çok kutsal biryer. Gandhi’nin bile kemiklerinin bu gölde olduğu söyleniyor.  hatta otel’e giriş yaparken okuyup imzalaman gereken bir kural prösedüründen bile geçiyorsun. Kasabanın girişinde kontrol noktları ve birtakım kurallar. Mesela içki içmek kesinlikle yasak. Göl etrafında ayakkabı ile dolaşmak ve yıkananların fotoğraflarını çekmek bile yasak. Burdayken bir kasaba hikayesi duydum ve sizede anlatayım. “Birgün iki kız turist göl etrafında içip kafaları güzel olunca , bu kutsal göl e çırılçıplak giriyorlar:) Tabi halk bu lay karşısında neye uğradıklarını şaşırıyorlar. Apar topar kızları sudan çıkarıp kasabadan kovuyorlar. Bu iş burda böyle de bitmiyor , bu olaydan sonra kasabaya birsure turist bile sokmamışlar. Esnaf bu iş böyle olmaz diyip turisti geri istemiş ve birsüre sonra turistlerin Pushkar’a girmesine izin vermişler. Ama tabiki biraz önce bahsettiğim kuralları heryerde okumanı saglıyorlar:) Bizde kurallara uyduk :p

Burda oluş amacımı beni takip edenler az çok biliyorlar. Blue Lotus Muzik Festival’inde fotoğrafcı olarak görev aldım. Bu benim için inanılmaz güzel bir olay ve süper bir deneyim olucaktı. Festival’de aşşağı yukarı 30-40 gönüllü çalışıyordu. Hemen herkes zaten birbiriyle o kadar güzel bir uyum içerisinde çalışmaya başladı ki anlatamam. Tabiki Biraz kültürün vermiş olduğu rahatlıktan kaynaklanan ufak tefek sorunlar yaşansada bence komple festival inanılmaz başarılı ve güzel geçmişti. Zannedersem yöresel Hint muziği ile tanışmıştım. İnanılmaz bir müzik. Gerçekten tavsiye  ederim. Bu kadar zengin bir müzik kültürü beni çok etkilemişti. Birkaç video çekimlerim var hazır olunca paylaşıcağım sizlerle. O kadar çok fotoğraf çektim ki anlatamam. Bu renk cümbüşü içerisinde kaybolmak ve sonra kendini bulmak. İnanılmaz! Bütün hafta gerçekten çok çalıştık ve herkes elinden gelenin fazlasını yaptı . Ne yazık ki festival sona ermek üzere idi. Ayrılık vakti gelmişti. Seyahat etmeyi seviyorum ama hoşçakalın demeyi sevmiyorum. İnanılmaz bir duygu yollarda karşılaşıp 3-5 gün birlikte geçirip sonra hoşçakal. Gerçekler gerçekler!

Serüvenim devam ediyor. Rüzgar ile hareket ediyorum. O nereye ben oraya gibi sanki. Bu yolculuğu yanlız yapmak zor olduğu kadar da güzel. Daha önce birçok yer gezdim ama Hindistan gerçekten bambaşka. Başlarda gerçekten bir kültür şoku yaşıyorsunuz. İlk geziye başladığınızda buraları anlamak gerçekten zor. Sonraları herşey normale donüyor. Bazen çaresizlik ve zorlukların sınırını zorluyorsunuz. Belkide bu yüzden burda zoru yaşayınca gerisi bir o kadar da kolaylaşıyor galiba. İnsanların yaşama anlayışı tümüyle farklı. Biz ise kendimizi kaptırmışız karier sevdasına doludizğin gidiyoruz. Heyoo nereye gidiyorsun? Kendimizi unuttuk bence. Bumuyduk biz yoksa bu mu olucağız? Amaçsız bir hayat ve getirdikleri. İstediğiniz herşeyi yapın. Tabi bunları kelimeler ile anlatmak imkansız. Bunları gelip burda yaşamalısınız.  Ahanda fare geçti ayaklarımdan trende:) Zamanlama muthiş idi tam bunları yazarken:) Fareyi görünce gülümsedim. Eskiden olsaydı kalkar burda fare var derdim. Şimdi ise sadece gülümsüyorum. Bilmem anlatabildim mi? Yolumun yarısını bitirdim gibi. Nepal ve Kuzey Hindistan. Şu an Goa trenindeyim. Saat 19:43. 2 saat sonra varırım diye düşünüyorum. Evet sonunda aslında tümüyle dinlenmeye çalışacağım nokta aslında Goa. Party falan istemiyorum. Zaten hayatımın party’sini yaşıyorum seyahatimle daha ne party’si:) Yarın akşam üstü Lara geliyor Türkiye’den. İnanılmaz mutluyum. Canım arkadaşımı görücem sonunda. 23′ü benim ve 24′ü Lara’nın yaşgünü. Oleyyy yaşgünü kutlıyacağız:) Çok mutluyum çook

Ben Pushkar’dan sonra Mumbai’ye gitmeye karar verdim. 2 hafta tren biletim bekleme listesinde durduktan sonra trenin hareket ediceği gün biletim onaylandı. 18 sat süren tren yolculuğundan sonra Mumbai’ye vardım.

Birçoğunuz tanr aslında Merve burda yaşıyor. Sağolsun aldı beni bir gece misafir etti. Sabahına da trene bindirip beni Goa’ya gönderdi:) Bide İstanbul’dan tanıdığım Pinkey yaşıyordu burda. Onu görme firsatını da bulmuştum. Oda beni biraz Mumbai’yi gezdirip evinde akşam yemeğine misafir etti. Süper insanlar:) Dostluk kadar güzel birşey varmı? Mumbai’yi beğendim aslında. Ve birçok yeride İzmir’e benziyordu. Kordon boyu gibi gezilecek yerleri ve mükemmel bir güneş batımı vardı. Bir an Kordon’da olup bir bira açmak istedim.

Yolculuğum güney’e indikçe zannedersem herşey biraz daha kolaylaşıyor. İnsanlar biraz daha ılımlı ve cana yakın. Kuzey biraz zordu. Ama şuana kadar acısıyla tatlısıyla herşey mükemmel idi. Tabiki bazen anlar geliyor burdan hemen çekip gitmek istiyorsunuz ama ardından birşey oluyor sevmeye başlıyorsunuz tekrardan. Burayı ya seversin yada nefret edersin:) Ortası yok. Zaten sevmiyenler ilk uçak ile çekip gidiyor. Sevenler isede benim gibi serüvenine devam ediyor. Ama Hindistan’ın bir sınav olduğunu düşünüyorum. İnanılmaz şeyler öğreniyorsun ve hayatın ile ilğili birçok şey ile yüzleşiyorsun. Bendeki degişimi henüz göremiyorum çünkü hala burdayım. Zannedersem İzmir’ime dönünce birsüre evimde zaman geçirdiktikden sonra degişim’i görebileceğim. Merak etmeyin değişimi paylaşıcağım:) Ha birde aklıma gelmişken bunuda buradan belirteyim. Benim burda yaşayacağımdan korkan arkadaşlara sesleniyorum. Arkadaşlar ben İzmir’den başka biryerde yaşamak istemiyorum. Gözümde tütüyor:) Nisan başı yanınızdayım. Şimdilik sizlere sevgilerimi iletiyorum. Bu aralar Goa’dayım. Yakında yeniden yazarım.

22.02.2013

Goa’ya varıpda yazmadan duramadım Vayy ne kadar özlemişim denizi. Zannedersem ben deniz olmadan yaşıyamam. Bütün gezi inanılmaz güzeldi ama deniz’e ulaşmak beni Everest’e ulaşmak kadar heyecanlandırdı. Ve şuan inanılmaz bir güneş batımı karşısında biramı yudumluyorum. Birde fotoğraflar için özür dilerim. Binerce fotoğraf var ve bunları  secebildim. Çokda zaman harcamak istemiyorum bilgisayarda birde yayınlamak da istemiyorum hepsini. Çünkü sergime birşeyler kalsın:) Evet burdan sergi haberinide vermiş oldum:)

Sevgiler

Tarık GÖK

,

Jaipur’dan Jodhpur’a tren biletim vardı ama bekleme listesinde idi. Tabiki ne oldu? Ben tren’e binemedim. Bekleme listesinde 4. sırada takıldım. Bir gece daha Jaipur’da kalmak zorunda kaldım ve ertesi gün otobüs ile Jodhpur’a gitmeye karar verdim. Yolda farkettim ki ben otobüs yolculuğunu daha çok seviyormuşum:) Herhalde Türkiye’den kalan bir alışkanlık. Çevre yolları görmek ve yollarda otobüs bekleyip binemiyen insanları görmek daha mı aksiyonlu geliyor bilemedim Yollarda ki tek sıkıntım insanların gözlerini sana  dikip saatlerce gözlerini 1 saniye bile benden ayırmamaları ve soru yağmurları. Sırasıyla şöyle gidiyor. Hanki ülkeden geldin? Evlimisin? Kaç yaşındasın? Ne işin var burda? Bazen otobüs veya treni durdurup avazım çıktığı kadar sananeeee diye bağırasım geliyor ama bu isteğimi güzel bir tebessüm ile geçiştiriyorum:)

Jodhpur’a varmıştık. Şimdi sıra ucuz bir taksi bulup gideceğim hostele varmak dı amacım. Neyseki biri yanaşıp bana kafamdaki fiyatı söyleyip beni taksisine bindirdi ve yola çıktık. Taksi derken bizim taksilerden zannetmeyin. Tuk tuk derler Thailand’da falan:) Hani eskiden Moto Guzi’ler vardı ya. Domates satarlardı. İşte onlar taksi burda. Hostel’ime varmıştım. Ufak bir pazarlık ardından  500 rupiye anlaştım. Hostelin çatısında mükemmel bir manzara ve 4-5 tane benim gibi sırt çantasıyla gelmiş turist vardı. Hemen bir yemek siparışı verip tripodumla çekim yapmaya başladım. Çekim yapar iken yanıma Avusturalya’lı bir eleman geldi ve başladık muhabbete. Sonrasında ben bu Avusturalya’lı çift ile 4 gün birlikte yol ve hatta Camel safari bile yapıcağımın farkında değildim. Ertesi gün birlikte Mehrangarh Fort ve Umaid Bhawan Palace’ı gezdikten sonra Jodhpur’da bir gece daha konaklayıp öğlene doğru Jaisalmer’e doğru yola çıktık. Jaisalmer beni çok heyecanlandırıyordu. Çöl’ün ortasında bir şehir ve herzaman böyle biryeri gidip görmek istemiştim. Nitekim de istediğim olmak üzere idi. 6 saat süren sıkış tepiş bir otobüs yolculuğundan sonra Jaisalmer’e varmıştık. İnanın şu an bile  nerden  indim o otobüsten diyorum hala Etrafımı sardı 10 kişi:) Hep bir agızdan koro şeklinde taksi,taksi,taksi-otel,otel,otel bide arada birbirlerini ittiriyorlar bana ulaşmak için. Kaçmaya çalışıyorum kaçamıyorum , sürekli birileri önüme geçiyor. Uzaklaşın diyorum dinliyen yok Baktım olucak gibi değil, hemen ordan uzaklaşmamız lazım ama nasıl? Tek çare içlerinden birinin taksisine binip uzaklaşmak olucaktı. Ki nitekim hemencik anlaştım birisi ile ve bir anda anlaşmadan sonra ortalık süt liman oldu. Herkes bağırıp çağırmayı kesmişti. Çünkü anlaşma yapılmıştı Çok garip buralar çook Ben ve Avusturalya’lı çift yeni kalıcağımız hostele gelmiştik. Oda fena değildi ,vede fiyatı çok uygundu. Tamam dedik kalmaya kara verdik. Tabiki 20 dakşka sonra beklediğimiz gibi konuya girmişti hostelin sahibi. Camel safari:)  Aslında çok safari mafari yapasım yoktu ama hadi  dedim buralara kadar gelmişken bunu da yapayım. Herneyse adam bir fiyat söyledi eyvah dedim. Biz 1500 rupi gibi birşey beklerken adam 3100 rupi dedi. Çok pahalıydı. Neden bu kadar pahalı diye sorduğumuzda dediği şuydu. “Biz Camel safariyi burdan 75 km uzakda en iyi çöl’de yapıyoruz. Herkes 30 km uzakda yapıyor”  Aslında kulağa hoş geliyordu. 75 km uzağa gidip yapmak daha hoş olabilirdi. Açık havada yatıcaktık ve yıldızları seyredebilecektik. İndirim istedim olmaz dedi bende peki dedim. Sonra dedim ki biz biraz düşünelim. Adam ne derse beklersin? İndirim istedikten 3 dakika sonra fiyat bir anda 3100 den 2600 e indi ve kalıcağımız 1 gece otel ücretinide almıyacağım dedi. Bi işler dönüyordu ama anlıyamadık. Adam bize bu safariyi satmalıydı. Çünkü çıkıp gittiğimiz an başkaları bize bu safariyi satabilirdi. O yüzden biz otelden dışarı adımımızı  atmadan paramızı almalıydı bu hostel sahibi , ki nitekim de öyle oldu. Biz kişi başı 2600 rupi’yi verdik elemana. Sorun yok 2600 rupi 85 lira yapıyor. Benim için 2 gün deve üstünde geçirmeye ve yemeklerin dahil olması bu fiyata değerdi. Sabah oldu ve jeep bizi almaya geldi. Ben tabiki hemen GPS’imi açtım ve ölçmek istedim gerçekten 75 km uzağa gidicekmiydik? Gittiğimiz km 35 idi:) Sesimizi çıkarmadık:) Develere bindik ve 2 gün boyunca toplam 30 km çölde yürüdük. 1 gece çölde kaldık. Yıldızlar muhteşemdi. Yemekler fena değildi. Herşey güzeldi ama 75 km olayı bizim beynimizi ufakdan irite ediyordu. Biraz kazıklanmıştık galiba:) Safari bitti jeep geldi biz geri dönüyorduk. Hostele geldik ve eşyalarımızı aldık. Bir gece daha kalmazdık orda çünkü bizi biraz kandırmışlardı. Hostelin sahibine ufak bir konuşma yaptım ve oda tama halledicem dedi ve sen şimdi git beni ara ben oraya gelip para iadesi yaparım dedi. Şaşırmıştım:) Bir hintli bana para iadesi yapıcağından bahsediyordu:) Gerçek olamazdı:) Sonrasında 20 kere  aradım telefonuma cevap veren yok hahahaha. Biz ne yaptık tabiki? Hosteli bastık Tabiki basmadık Ama gittik konuşmaya. Yalanlar dolanlar of of. üçünüze toplam 1000 rupi vereyim dedi. Biz yok deyince bir anda kişi başı 500 rupiye çıktı.  Para iadesi konusunda hiçbir umudumuz yoktu ama 500 rupiyi kurtarmıştık gibi. Daha fazlasını geri alırdık ama biraz daha tartışmamız gerekiyordu orda. Ben ise hadi 500 ü alalım ve gidelim modundaydım. Ki öyle yaptık arkamıza bile bakmadık:) Geri kalan Jaisalmer inanılmazdı. Sokaklar masal gibi. Şehir komple toprak renginde. Güneş vuran bütün evler altın gibi parlıyor. Muhteşem bir Fort ve tarih. İnsanlar daha sakin ve uyumlu. Hindistan’da en çok beğendiğim yerlerden biri Jaisalmer. Kesinlikle geri gelmek isterim.

2. hostelimiz süperdi. İnanılmaz güzel bir Fort manzarası vardı. Süper insanlarla tanıştım. Hatta hostelin oda fotoğraflarını çekip bedavaya bile kaldım 4 gece:) Onlara ufak bir video yaptım.  Keşke bütün kaldığım otellerin fotoğraflarını çeke çeke dünyayı gezsem:) Bu son günler ilginçleşiyor. Hostelin fotoğraflarını çekip bedavaya kalıyorum ve şuan tren de Blue Lotus müzik festivaline gidiyorum ve ayın 19 una kadar festivalin çekimlerini yapıcam onlar da beni ağırlıyacak. Ekstra para falan istemedim. Gerek de yok. Şuan seyahat ediyorum. Paylaşmak kadar güzel birşey yok. Karın tokluğuna çalışıyorum Hindistan’da hahahahha:) Şaka biryana seviyorum bu yaptıklarımı. 350 sanatçı olucak festivalde ve ben resmi fotoğrafcılarıyım. Nasıl mı buldular beni? Jaipur’da couchsurfing yapmıştım. Evlerinde kaldığım kızlar bu festivalin organizasyonunda çalışıyorar ve fotoğrafçıları yoktu. Bende doğru zamanda doğru yerdeydim ve bunu bana teklif ettiler. Bende kabul ettim:) Dün Jaisalmer’den ayrıldım ve tren ile Jodhpur’a geldim gece. 1 gece Jodhpur’da konakladıktan sonra şu an Ajmeer’e doğru giden tren’deyim. Şuan tren’den yazıyorum. Festival 13 ünde başlıyacak 18 inde biticek. 19 una Mumbai’ye tren bileti aldım ama bekleme listesindeyim hala , bakalım ne olucak. Festivalden sonra güneye inmeye başlıyorum. Deniz’i çok çzledim. Öyle böyle değil. Deniz gördüğüm ilk yerde açıcam bir şişe şarap ve sağlığınıza diyeceğim

Türkiye’yi ve sizleri gerçekten çok özledim. Ama gün geçtikce Hindistan’ıda daha iyi anlamaya başlıyorum. Nisan başında geri döneceğim. Biraz daha keşif yapmak istiyorum. Güney daha farkli olucak ve bu değişimi görmek istiyorum. Amacım zaten Everest’den yola çıkıp Hindistan’ı  komple geçip en güney uca tek başıma inip denize bir taş atmak:) Çok mu şey istiyorum? Hayır çok değil. Keşke her insanın isteği denize taş atmak olsa. Dünya ne kadar farklı olurdu diimi? Olsun ben herkesin adına atarım o taşı denize. Şimdiye kadar bana vermiş olduğunuz manevi desteği kesmediğiniz için sizlere teşekkür ederim. Belki farkında değilsiniz ama yapmış olduğunuz ufacık bir yorum bile bana destek veriyor , beni ayakta tutuyor. Yapmış olduğum bu yolculuk gerçekten zor bir yolculuk. Tek başımayım ve inanılmaz zorlukları var. Ama tek kelime ile muhteşem. Acun gelsin survival’ı burda çeksin

Daha fazla yormıyayım sizi:) Hepinizi öpüyorum ve sevgilerimi gönderiyorum yollardan.

Tarık GÖK

Varanasi’den yola çıktım ve Allahabad’a geldim. 12 yılda bir yapılan Kumbh Mela Hindu festivali Allahabad’da gerçekleşiyordu. İlk geceyi hiç kasmadan gidip otelin birinde geçireyim dedim. Nerden bulduysam Royal Otel’de kalmaya karar verdim. Taksi’ci uyardı aslında beni bu Otel iyi değil diye. Ben ise dinlemedim adamcağızın sözünü:) Girdim Otel’e ve resepsiyonun önünde bir turist vardı. Oh dedim bir turist daha. Burda sanki kalmış gibi görünüyordu. Hiç sormadım nasıl diye. Direk odanızın fiyatı ne  kadar diye direk konuya girdim. Adam 700 rupi dedi. Ne ? 700 rupi mi? Çok pakalıydı. Ama Kumbh Mela festivali yüzünden fiyatlar tavan yapmıştı ve en ucuz seçenek bu kalmıştı. Neyse sıkı bir pazarlık ve 1-2 telefon görüşmesinden sonra %10 indirim aldım ve oda ücertini ödedikten sonra odama çıkardılar beni. Oda üst katda idi ve merdivenlerden çıkar iken kaşlarım çatmaya başladı yavaş yavaş. Heryerde otomobil yedek parçaları yerlerde dağınık bir şekilde duruyorlardı öyle. Neyse  dedim beni ilğilendirmez ben girer yatarım odama  akşam. Fotoğraflarını koyucam lütfen bir bakın:) Ahır mı otel mi belli değildi:) Odama girdim ve tuvalete baktım. Eyvahh dedim. Bu tuvalet nerdeyse 2 aydır temizlenmemişti. Sanki bu otel 1 yıldır kapalı ama festival nedeni ile açılmışa benziyordu ve Tarık gelip kalıcaktı Ben bir anda durum değerlendirmesi yaptım ,  Hindistan’dayım ve bunların başıma gelebileceğine hazırlıklıydım. Kalıcaktım başka çarem yoktu. Dışarı çıkıp akşam yemeğimi yedikten sonra odama çıkmak için merdivenlerden çıkarken bir baktım ki insanlar merdivenlerde yatıyorlar. Ya dedim neler  oluyor bu insanlarda kim? Ben tabi hemen kimseyi uyandırmıyayım da başıma bela olmasın diye sessiz sessiz odama çekildim. Tabi yatağımda bir baktım ki ne yatak var ne başka birşey. Anlıyacağınız kuru tahtanın üzerinde yattım ve sabah erkenden koşarak kaçtım:)

Uzun bir taksi arama girişimlerinde  sonra kendimi tuk tuk’un arkasında buluverdim. Kumbh Mela’ya gidiyordum. 10 km uzakdaydı ve biraz sonra  orda  olucaktım. Rainbow Love Camp’de orda olucaktı. Amacım onlara katılıp 4-5 gün çadırda kalıp Kumbh Mela’yı yaşamakdı. Kumbh Mela 40-50 milyon kişinin katıldığı bir Hindu festivali. Anlıyacağınız gibi dünyanın en büyük çadır şehri buraya kuruluyor. Girdim aralarına ve şimdi sıra Rainbow Love Camp’i bulmaya gelmişti. Herhalde bi 10 km yürüdükten sonra Ranbow Love Camp’i bulmuştum ve henüz 8-9 kişilerdi ve hemen de beni aldılar aralarına. Yanımda biraz noodle vardı ve o akşam bir güzel yemek yapıp ateş etrafında yemeğimizi yiyip şarkılar söyledik. Çok güzeldi. Ama Kumbh Mela gerçekten çok yorucuydu. O kadar insanın arasında bir baskı hissediyordunuz. 1 gece çadır’da uyku tulumum ile yattım ve sabaha kadar inanılmaz bir soğuk ve çiğ yağması dolayısıyla uyku tulumum sırılsıklam olmuştu. Anlıyacağınız yine uyku yoktu Yok dedim olmaz bu böyle. Allahabad’da kötü otellere 700 rupi vermezdim. Burda da böyle çadırda yatmazdım. Zannedersem bu türlü maceralar artık bana 1-2 gün yetiyordu:) Allahabad’dan hemen kaçtım:) Bulduğum ilk tren ile Agra ya yola çıktım. Hikaye sona eriyor zannediyorsunuz ama asıl hikaye şimdi başlıyor:) Ağra’ya biletim elimdeydi ve 3-4 saatlik bir gecikme ile tren geldi. Yanımdaki cocuk biletime baktı ve eyvah dedi. Dedim ne  oluyor? Cocuk dediki bu bilet genel kompartman bileti. Yani burda oturacak yer bulamassın. İçimden dedim olsun birşey olmaz. Kıvrılırım biryere ama giderim bu şehirden birşekilde. Herneyse ben  genel kompartmanı aramaya koyuldum. Bir vagon geçiyorum iki vagen geçiyorum hepsi dolu gözüküyor. Sonunda genel kompartmanı buldum. İlk içine girmeye çalıştığım vagon beni almadı çünkü adım atıcak yerleri yoktu.  ikinciye koşturdum onada başaramadım. Bir baktım tren hareket etmeye başladı. Eyvah tren gidiyordu. Bu böyle olamazdı. Tren’e binemiyordum ama burda da kalamazdım bir gece daha. Başladım koşturmaya ve atladım kapıya. Nereye bastığımı bile görmüyordum. Sırtımda ve önümde iki çanta. Tren’in kapısına iki elimle yapışmıştım. İçerideki insanlar bana, ben ise onlara bakıyordum. Birsüre sonra beni tuttular ve zorlukla içeri çektiler:) İçerisni anlatıcak kelimeler bulamıyorum. İçeride insanlar pres olmuşlardı. Adım atıcak yeri unut, eğer bir ayağını yerden kaldırırsan birdaha yere koyamassın. Hindistan’da trenlerde 7-8 sınıf varmış. Bu dediğim genel kompartman biletini istesen bile online bilet satışından alamıyorsun. Gerçi içerideki kimsenin bileti olduğunu düşünmüyorum. Herneyse bu sınıflar ne kadar yuksek olursa tren yolculuğun o kadar iyi geçiyor ve biletler pahalılaşıyor. Ben ise en alt sınıf biletini almışım ve 9 saat boyunca sanki tek ayak üzerinde yolculuk ettim. Üstümden geçen insanlar mı ararsın , neler neler. 9 saat boyunca 3 metre ilerliyemedim tren’de. Bide bütün gözler üzerinde ve herkes sorular soruyor. Biri dediki 42 yaşındayım ilk defa genel kompartmanda bir turist görüyorum:) Birdaha mı ? Asla. Ben aldım dersimi. Ama şunu da söylemeden geçemiğeceğim. O 9 saat ne kadar hayatımın en kötü günü olduysada, görmek de güzeldi En azında  size yazıcak bir hikayem daha var. Yoksa Hindistan’a limuzin de gezmeye gelmedim!

Agra’ya geldim. Burda cok fazla aksiyon yaşamadım. Ve birsure dinlenip temizlenmek de çok iyi geldi. akşamları 2-3 bira ve uyku. Gündüz Taj Mahal ve etrafı gezdim. Agra’dan sonra amacım Delhi’ye geçmek idi ama bir anda  büyük şehire girmek istemedim ve Jaipur’da Couchsurfing dolayısı ile kalıcak yer de bulmuştum. Güzel bir tren yolculuğundan sonra Jaipur’a geldim. Güzel tren yolculuğu diyiyorum çünkü oturacak koltuğumun numarası vardı Couchsurfing’den de bahsedeyim:) Cocuhsurfing internet’de bir site ve profillerden kalıcak yer bulabiliyorsun ve  kabul ederlerse gidip ücretsiz evlerinde kalabiliyorsun. Jaipur’da 3 Polonyalı kız sağolsunlar beni kabul ettiler ve onlarda kalıyorum. Bu akşam 4. gecem olucak evlerinde. Yarın akşam eğer bekleme’deki tren biletim onaylanırsa Pakistan sınırı yakınındaki bir çölün ortasındaki şehir olan Jaisalmer e geçicem. Burdan 11 saat sürücek tren yolculuğu. Yataklı bilet satın aldım bakalım umarim onaylanır. Jaipur’dan da bahsedeyim biraz. Burası gerçekten çok güzel. Etrafta inanılmaz saraylar var ,ufak ufak tepeler ve surlar. Buraya Pembe Şehir denmesinin nedeni ise 1876 yılında Mihrace Ram Singh‘in Kral II. Edward‘ı karşılamadan önce şehirdeki binaları konukseverliğin rengi olan pembeye boyatmış olmasından kaynaklanıyormuş.

Bir süre Rajasthan bölgesindeyim. Katılacağım birkaç müzik festivali var ve gezmem gereken 2-3 şehir. Ve Camel safari’yi de  unutmıyayım. Bunları bir yapayım sizlere daha yazarım. Hindistan gezimin bir sonraki postasında görüşmek üzere. Gezi mi dedim? Hindistan bir gezi değil! Hindistan bir SERÜVEN!!!

SeVgİlEr

Özlendiniz:)

Farketti iseniz uzun zamandan beri hiçbirşey yazmadım, yazamadım:) Çünkü Varanasi’ye gelmişim. Gelmişim diyorum çünkü bu kadar büyüleyici biryer beklemiyordum. Tam bir duygu seli. Kelimeler yetmiyecek Varanasi’yi anlatmaya. Ama elimden geldiği kadar sizlere burayı anlatıcam. Öncelikle Varanasi benim Hindistan’daki ilk büyük şehrim. Trafik, aman tanrım:) Tren istasyonundan çıkıp gideceğin otele yerleşmen için iyi bir trafikden geçmek zorunda  kalıyorsun öncelikle. Otel’ine geliyorsun biraz rahatlama yaşadıktan sonra hadi şu Ganj nehrine artık inip bir bakayım diyorsun. Kaldığım ilk otel Ganj nehrine 200 metre idi. Hemencik vardım Ganj’a. Önce yuksektesin ve merdivenlerle inmek zorundasın nehir seviyesine. Yüksekteki manzara inanılmaz. Merdivenlerden indikçe görüş alanın büyüyor ve devamını gördükçe kala kalıyorsun. Evet ya işte Ganj karşında. İnanılmaz bir duygu. Bunu yaşamalısınız ve burayı kesin görmelisiniz. Nehrin birlikte taşıdığı tarih ve o kadar insan. Gerçekten herşeyi omuzlarında taşıyan bir nehir var karşında. 5000 yıldan beri hiç sönmeyen ateş ile yanan vücütlar , nehir kenarında insan parçacıkları ve hatta kafatası bile gördüm. Biraz ağır kaçabiliyor. Evet ama burası Venedik değil , burası Ganj. Buranın kuralları bu. İnsanlar sert yüzler pek gülmüyor. Sokaklarda maymun’dan tut hertürlü hayvan geziyor. Sokaklar dışkı dolu. Hergün binlerce insan Ganj’a girip banyosunu yapıyor ve yüzlerceside nehir kenarında yakılıyor.

İlk gördüğüm insan yakımında biraz miğdemde birkaç hareket hisettim ve eyvah  dedim hareket başladı, ama endişe edilecek birşey degilmiş İzledim sonuna  kadar. Bir vücüt nasıl yanar ve kül olur an ve an. İkinci izleyişimde  herşey daha  kolay’dı benim için. 3. gün artık dönüp bakmıyordum bile alışıyor insan. Biraz garip duyguların şehri burası. Birgün içerisinde hem çok sevip hemde nefret edebiliyorsun. Belkide bu şehri güzel yapan da buydu. Biraz da dikkat gerekiyor şehirde. Yankesiciler , yanan ölülerin başında senin gelip fotoğraf çekmeni bekleyip sonra seni tehdit edip polise soylemeyeyim bak hapse gidersin , sen en iyisi şuraya bagış yapda bu meseleyi kapatalım diyen tipler:) Ve bunu gerçekten iş haline getirmiş insanlar. Yine Ölülerin yakıldığı yerlerde gelip sana olayı anlatan insanlar ve sonrasında bagış istiyenler. Yani anlıyacağınız herkes bir para derdine düşmüş inanamassınız. Bu parayı senin cebinden almak için hertürlü numara mevcut. Bazen yuh diyebiliyorsunuz:) Para üstünü vermeyip aldığı parayı inkar eden taksici bile gördüm:) Zavallı turist:) Herşeyin yanında burasi Varanasi.

Binlerce yılın Ganj’ı. Herşeye rağmen gelip görülesi biryer. Bence muteşem. Azcık da dikkat ettin mi sağına soluna ohh yemede yanında yat

2 yada 3 gün kalıcaktım 1 hafta kaldım. 2. otele bile  geçtim. Daha ucuz ve Ganj’ın hemen dibinde idi. Süper de Ganj manzarası bilem vardı. Odam o kadar  basit di ki inanamassınız.

Sadece tek kişilik yatak:) Ama o kadar da ucuz idi. Geceliği 6,5 lira Bu gece Allahabad’da kalıyorum ahır kırması bir otel 21 lira ödüyorum:) Çünkü burda Dünya’nin en büyük insan buluşması var (Khumb Mela) o yüzden fiyatlar tavan. Bende bir gece kalıp yarın Khumb Mela alanına geçicem. Nerde mi kalıcam? Bende henüz bilmiyorum. Milyonlarca kişi çadırlarda kalıyor umarım bende kendime biryer bulabilirim. Çadır satın almak istedim ama Varanasi’de 3 gün çadır arayıp pes ettikden sonra bodozlama şeklinde gitmeye karar verdim. Eminim bişiler bulucam şansıma güveniyorum

Khumb Mela  12 yılda bir yapılan bir Hindu buluşması. Dünyanın en büyük insan buluşması diye de tarihlere geçiyor. bu sene 40 Miyon kişi bekliyorlar. Banyo günleri var. 14 Ocak ilk banyo günüydü. Ben 27 Ocak’dakini fotoğraflıycam. Milyonlarca Hindu BABA Ganj’a sabah 7′de çırılçıplak koşturarak girecek. Yok artık diyorsunuz diimi:) Evet bu bir gerçek. 12 yılda bir ve ben burdayım. Süper şanslıyım bu konuda. Gelirken haberim bile  yoktu. İstesem ayarlıyamazdım:) Buğün otobüs ile geçerken çadırları gördüm ve aman tanrım:) Yakında paylaşırım:)

Kendinize iyi bakın. Bende iyi bakıcam kendime söz:)

Yazmayı unuttum. 7 yaşından küçük çocuklar, hamile kadınlar, kobra yılanı tarafından sokulup ölmüş insanlar Ganj’da yakılmıyor. Taş bağlanıp Ganj’ın dibine gönderiliyor. 1 kızın taş bağlanıp suya atıldığına şahit oldum.

Sevgiler

Lumbini’ye geldiğimi söylemiştim. Lumbini Buddha’nin doğduğu yer olmakla birlikte Himdistan sınırına 15-20 km. Buraya hemen hemen Dünya’daki bütün budist ülkeler bir tapınak yapmışlar ve bütün alan tapınaklar ile dolu. Bisiklet kiralayıp bütün gününüzü harcıyarak hepsini ziyaret edebiliyorsunuz. Günümün en önemli olayı hani bu çocuk yutan yılanlar varya , işte ondan birtane gördüm çalıların arasında ve videosunu çektim. Lumbini videosuna dikkatli bakın, yakında yayınlarım onuda. Günlük bisiklet kirası 2 dolar. Kaldığımız yere ise kişi başı 2 bucuk dolar. Fiyatlar görüldüğü gibi ugun. Lumbini’de 2 gece kaldık. Ben çok kalmak istemedim çünkü Hindistan’a geçmek istiyordum. Sabah 2 arkadaşımla beraber 06:00 da kalkıp otobüs ile Lumbini’den ayrıldık. Onlar Kathmandu’ya geri döndüler , ben ise Hindistan sınırına. Otobüs’den iner inmez alelacele beni bir üstü açık jeep’e bindirdiler ve ne olduğunu anlamadan sınıra doğru ilerlemeye başladık. Meğerse sınıra jeep ile ulaşım yapıyorlarmış. İnanılmaz bir  sis vardı sabahtan beri. Önümüzü goremiyorduk. Jeep’den indikten sonra düşünün hangi taraf diye  sordum:) Herneyse herkesin yürüdüğü bir yol vardı bende o yöne gitmeye başladım. Birsüre sonra amcanın biri bağırmaya başladı Pasaport  diye:) Kala kaldım Adam  dedi pasaportunu çıkar da girişini yapalım. Dedim ne  girişi daha  çıkmadım ki Meğerse ben Nepal sınırından çıkıp Himdistan’a girmişim bile:)) Abi kimse beni durdurmaz mı Nepal sınırında? Ya zaten sınır mı yoksa tepecik tenekeli mahallesi mi anlamadım:) Adam dedi hadi abicim geri Nepal sınırına yürü çıkışını yaptır ve geri gel. Emir demiri döver:) Ben tıpış tıpış geri ve gülen yüzümle çıkışımı yaptırdım ve Hindistan sınırından da girişimi. Oh herşey bitmişti. Şimdi sıra Gorakhpur a gidecek otobüs veya eşşeği bulmakdı Tabi bunu bulurken kazıklanmamaya özen göstericektim. Çünkü her yeni girdiğim ülkede önce bir hoşgeldin oluyor:) Neyse bir adam durdurdu beni ve Gorakhpur’a mı gidiyorsun dedi ve bende  hayır  diyemedim:) Normalde hayır teşekkür ederim diyip otobüsü bulmam lazım. Abimiz jeep’ine adam arıyordu Gorakhpur’a götürecek. Dayanamadım kaç para dedim. 200 rupi dedi. Sonra düşündüm ve öğrendim ki otobüs 80 rupi ve 4 saat  sürecek. Jeep 200 rupi ve 2 saat. Dedim bari çekemiyecegim şimdi otobüs falan. Ok dedim. Nitekim iyide yapmışım. Yolculuk süperdi. Birara  uyukluyordu arabayı kullanırken ama farkına vardı ve ara verip elini yüzünü yıkadıktan sonra rahatladım ben. Yoksa arkada emniyet kemerlerini nasıl birleştirsem de çalışır hale getirsemin peşinde koşturuyordum ben

Gorakhpur’a vardık ve ben hemen Kushinagar otobüsünü yakaladım ve 2 saat süren yolculukdan sonra Kushinagar’a vardım. Ha bide otobüs’de anlamadığım bir kavga çıktı. Anlatabildikleri kadar aile arası mı bişeymiş falan. Sınırdan buraya kadar 2 turist gördüm sadece. Kushinagar’da bi ben varım bide Ukrayna’lı bir çocuk ile tanıştım. Gerisi hepsi Hintli. Buddha’nin vefaat ettiği yeri gezdim. Bayağı güzeldi bence ama burası bu kadar. Yarın yine hareket edicem. Varanassı’ye treni yakalamam lazım. Ordan bakıcam artık nereye giderim diye. Etrafta turist olmaması güzel ama konuşcak kimse olmaması da sıkıcı olabiliyormuş:) Şu an Burma tapınağında kalıyorum. 2 kişilik bir odada. Biraz sanki rutubet var ama idare ediceğiz artık. Burası tapınağın misafirhanesi. Giderken bagış yapıyorsun. Ben seviyorum tapınaklarda kalmayı huzurlu oluyor. Havalar bu arada hala soğuk. Herhalde Goa’ya inene kadar böyle olucak. Şuan internetim yok burda o yüzden bu postamı şimdi yayınlıyamıyorum. Ama en kısa zamanda sizinle olucak:)  Saat 20:00 ve tapınak’da herkes yatıyor bnm uykum yok kala kaldım  odada böyle:) Şuan saat 20:36 ve dışarı çıkıp tapınak’ın (Stupa) gece çekimlerini yaptım. Çekim yaparken bir adam yanaştı ve bana Buda’yı anlattı ve süperdi gece gece güzel oldu:) Fotoğraf’larda umarım görürsünüz.

14.01.2013

Dediğim gibi erkenden kalkıp Varanasi’ye ulaşmak için Deoria’ya (35 km) gittim binbir güçlükle. Ordan tren ile geçicektim Varanasi’ye ama geçemedim Diyeceksiniz ki neden? Çünkü ben Deoria’ya sabah 10:30 da vardım. Meğerse tren akşam 7 de imiş. O kadar saat tren istasyonunda beklemek ölüm. Zaten etraftaki tek turist sizsiniz ve herkes seni dip tırnak süzüyor hatta yanına gelip muhabete koyuluyor. Tabiki güzel birşey ama gün içerisinde bunu 20 kere yaşayınca orda dur diyebiliyorsun bazen:) Herneyse dedim burda beklemekden ise ben

Gorakhpur’a (50 km) ilk tren ile geri döneyim. Donmem de iyi olmus Gorakphur`da festival yakaldim. Bugun aslinda Kumbh Mela` resmi olarak basladigi gun:)  Şuan otelimin odasındayım. Evet Hindistan’da 2. günüm. Burası hakkında ne diyebileceğimi bilmiyorum. Bazı insanlar cok iyi bazıları da çok suratsız. Tabiki 1 milyar insanın içinde hertürlü insan var. Ama şunu soyliyebilirim. Duygular gün içerisinde inişli cıkışlı. Bir anda burdan nefret edebiliyorsunuz ve bir anda da o kadar sevebiliyorsunuz. Zannedersem biraz daha zamana ihtiyacım var:) Bugün gördüğüm bir iki dilenci vardı ki amanın sakın görmeyin. Anlatmak bile istemiyorum. Ama içimden NE OLUYOR dedim! Bu gibi şeyler moral bozabiliyor. Bide bu iki gündür gördüğüm turist sayısı 2 yada 3. Zannedersem biraz da muhabbet etmeyi özledim:)

Herneyse ben çok iyiyim. Yarın tren ile burdan Varanasi’ye geçicem. Yakında tekrar yazmak üzere:)

Hepinize sevgilerimi iletiyorum!

Tarık GÖK